„Czułam się naprawdę, naprawdę bezpiecznie. Chyba nigdy w życiu nie czułam się tak bezpiecznie, szczerze mówiąc.”

Tak, mam na imię Vanessa. Właśnie skończyłam sesję [Vādma] układu nerwowego z Claytonem. I dla mnie była naprawdę inna, inna, niż kiedykolwiek się spodziewałam. Czuję, przede wszystkim czułam się naprawdę, naprawdę bezpiecznie. Chyba nigdy w życiu nie czułam się tak bezpiecznie, szczerze mówiąc. Więc dla mnie to było tak, że stworzył naprawdę, naprawdę bezpieczne środowisko, któremu mogłam zaufać i w którym mogłam się rozluźnić. Sesja [Vādma] była dla mnie naprawdę łagodna, ale też intensywna, ale w dobrym sensie. I czuję naprawdę, jakby, kiedy przyszła zmiana, czuję, że jestem tu, ale jednocześnie wciąż nie jestem tu. Było tak inaczej, ale naprawdę czułam, że moje ciało się ponownie łączy. Czuję tak wiele w przestrzeni serca, a potem też byłam naprawdę, naprawdę uziemiona. Moje ciało też mocno się trzęsło, ale też w dobrym sensie. Czuję, że mogłam uwolnić dużo energii. A potem czułam się naprawdę, naprawdę uziemiona, spokojna i jakby zdjęto ze mnie naprawdę ciężki ciężar. Jakby naprawdę ciężki koc, zniknął. I tak, czuję się naprawdę, naprawdę, naprawdę dobrze. Naprawdę poleciłabym zrobić tę sesję, bo, tak, jest łagodna, a jednocześnie inna i intensywna, ale naprawdę dobra. A największa przerwa powinna być, przede wszystkim, taka, żeby w tej chwili puścić kontrolę i się w to oprzeć, nawet jeśli jest strach. I to, że to jest tak ważne, żeby naprawdę połączyć się z powrotem ze sobą, a zrobić to podczas tej sesji jest dla mnie niesamowitym, niesamowitym narzędziem, żeby naprawdę bardzo szybko wrócić do siebie, zamiast korzystać z wielu różnych innych narzędzi, których można używać. Tak, zrobiliśmy też jeszcze jedną sesję, która bardzo mi pomogła znaleźć moje przekonania, moje naprawdę głębokie, podstawowe przekonanie. Bo nigdy nie czułam się bezpieczna. Nigdy nie czułam, że jestem wystarczająca. I naprawdę udało mi się znaleźć to podstawowe przekonanie, które było jakby w samym korzeniu, powiedziałabym, i które teraz tak bardzo mi pomogło zobaczyć, dlaczego mogłam iść naprzód w życiu i dlaczego mnie to blokuje, a także zrozumieć, co za tym stoi i dlaczego to się dzieje w taki sposób. A Clayton naprawdę dobrze to wyjaśnił i przeprowadził mnie przez sesję w naprawdę niesamowity sposób. Tak jak już powiedziałam, czułam się naprawdę, naprawdę bezpiecznie, czułam się naprawdę uziemiona i mogłam być sobą i w tej chwili to puścić. Więc dla mnie to był przełom. Bo nigdy wcześniej tego w życiu nie miałam, naprawdę nie mogłam znaleźć korzenia tego przekonania. I naprawdę zaskakujące było to, że to było zupełnie inne przekonanie, niż się spodziewałam. Tak, po prostu, tak, naprawdę niesamowita praca, naprawdę, tak. Więc tak, czuję się jakby cała. I naprawdę czuję się naprawdę, naprawdę połączona. I jak już powiedziałam, ciężar zniknął, mój umysł i moje ciało wciąż to przetwarzają, ale czuję się o wiele bardziej sobą i połączona. I myślę, że naprawdę mogłam, no nie, nie, myślę, że pozbyłam się tego przekonania. I tak, naprawdę nie mogę się doczekać kolejnego kroku. Nawet teraz, to, że byłam przed kamerą, było dla mnie najtrudniejsze. A teraz czuję się tak uziemiona i zrelaksowana. I pomyślałam: o wow, nie, to nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Więc naprawdę już widzę, że coś się dzieje. Powiedziałabym, powiedziałabym: spróbuj. Bo to jest naprawdę delikatne i łagodne. To nie jest tak, że ja też wcześniej trochę się bałam. Ale to było takie delikatne i łagodne. I łączysz się ze sobą w najszybszy sposób. A to uczucie, które przechodzi przez twoje ciało, ta energia, która się wznosi, jest niesamowita. Jest ciepła. I naprawdę czujesz ją w przestrzeni serca. I nawet gdy ciało się trzęsie, tak jak moje ciało się trzęsło, to nie jest straszne. To jest coś przeciwnego. To jakby uwalnia bardzo dużo. I to najlepszy sposób, żeby puścić różne rzeczy. Tak, to jest niesamowite. Jestem naprawdę, naprawdę wdzięczna, że zrobiłam tę sesję z Claytonem. To zaszczyt. Jestem naprawdę, naprawdę za to wdzięczna, bo czuję się o wiele lepiej. Tak, mogłabym się rozpłakać z wdzięczności, bo dla mnie to było tak, że tak długo szukałam tego, co mnie powstrzymuje. Co tam jest? Dlaczego nie mogę iść naprzód? I czuję, że wszystko, jakby połączenie kropek, wszystko teraz się złożyło. Jak puzzle, ten mały element, którego brakowało. I jestem naprawdę, naprawdę wdzięczna. Bardzo dziękuję, tak, bardzo dziękuję Claytonowi za tę sesję. A zwłaszcza za przestrzeń bezpieczeństwa, jakby. Tak.