“Sonra da sadece uzanıp mutluluk içinde olabiliyorsun, çünkü içinde birikmiş bütün o pisliği bırakmış oluyorsun.”

Şu fikir var ya, kendimi bırakamam çünkü o zaman ne olur bilmiyorum. Neyse, sinir sistemim ve bedenim her an tutunma ihtiyacı hissediyordu. Yani bu tamamen bırakmaya bir davetti, ben de bıraktım. [Vādma] sürecinden sonra ağlıyordum ve rahmimden geliyormuş gibi hissettiren bu çılgın duyguyu dışarı atıyordum, sanki, bilmiyorum, doğum gibi hissettirdi. Onlara da söyledim; doğumun acısı hiç değil, ama başka bir şeyin işi yapmasına izin vermek zorunda olma hissi. Bedeninin zekâsı bir çocuğu doğurabilsin diye beynini, zihnini yoldan çekmen gerekiyor; öyle hissettirdi. Sonra da sadece uzanıp mutluluk içinde olabiliyorsun, çünkü içinde birikmiş bütün o pisliği bırakmış oluyorsun.

tobie.say
Şu fikir var ya,
kendimi bırakamam