„Myślę, że nie ma słów, ale na pewno to jest jak, dla mnie to był powrót do źródła, do istoty, ponowne połączenie z czymś świętym, z tym, co jest we mnie najgłębsze.”

Myślę, że nie ma słów, ale na pewno to jest jak, dla mnie to był powrót do źródła, do istoty, ponowne połączenie z czymś świętym, z tym, co jest we mnie najgłębsze. A przede wszystkim teraz zrozumieć, że w tej lekkości, w której porusza się duch, może poruszać się też ciało i być w chwili obecnej przez cały czas, bez ciężarów, bez winy, bez walizek. Wychodzę szczęśliwy. Bardzo, bardzo dziękuję, Víctor. A co jeszcze zauważyłeś w etapach, przez które przechodziłeś na każdym poziomie? Myślę, że najbardziej uderzające jest to, że zdałem sobie sprawę, że nie oddycham. Kiedy, chyba przy drugiej bramie, zdałem sobie sprawę, że to, co uważałem za oddychanie, nie było oddychaniem, bo zauważyłem, że powietrze tak naprawdę nie dochodziło do moich płuc. A moment, w którym jakbym coś uwolnił i napełnił płuca powietrzem, był czymś niesamowitym. To znaczy, to było magiczne, bo to jest tak przyjemne, poczuć, jak ten tlen wchodzi do człowieka i jak zajmuje się czyszczeniem i oczyszczaniem. I wtedy zdałem sobie sprawę, że we mnie był korek, który nie pozwalał mi oddychać. Oddychać, prawda? A jeśli nie oddychasz, to nie jesteś pełny w życiu. Nie, nie płyniesz. Ok. A potem kolejne? Kolejne to było wejście jakby w taką temperaturę, jakby mnie położono, Víctor, na żarze, i to był żar, który się wznosił i wybuchał w mojej głowie, i to było jak wejście w wir ogromnej energii. Ale jednocześnie moje ciało było jakby sparaliżowane i w pewnym momencie miałem strach przed śmiercią. Ale zrozumiałem, że to nie była śmierć fizyczna, tylko śmierć tego, co musiałem puścić, czyli tego starego mnie, którego jakaś część mnie wciąż się trzymała. Tak więc bardzo dziękuję.

ZDAŁEM SOBIE
SPRAWĘ, ŻE NIE
ODDYCHAŁEM

Creo que no hay palabras, pero sin duda es como un, para mí ha sido como volver al origen, a la esencia, a reconectar con un sagrado, con lo más profundo que hay en mí. Y sobre todo ahora entender que en esa ligereza en la que se mueve el espíritu también se puede mover el cuerpo y estar en el momento presente todo el tiempo sin cargas, sin culpas, sin maletas. Me voy feliz. Muchísimas gracias, Víctor. ¿Y de qué más te diste cuenta de las etapas que fuiste pasando en cada nivel? Creo que lo más impresionante es que me di cuenta que no estaba respirando. Cuando, creo que fue en la segunda puerta que me di cuenta que lo que yo creía que era respiración no era respiración, porque me di cuenta que, o sea, el aire no llegaba realmente a mis pulmones. Y el momento en el que como si hubiera liberado algo y me hubiera llenado los pulmones de aire, fue como, o sea, fue algo impresionante. O sea, eso fue mágico porque es como tan placentero sentir cómo entra este oxígeno a uno mismo y cómo se encarga de limpiar y depurar. Y entonces me di cuenta que había un tapón dentro de mí que no me estaba permitiendo respirar. Respirar, ¿no? Y si no respiras, pues no estás pleno en la vida. No, no estás fluyendo. Ok. ¿Y luego los siguientes? Los siguientes fue entrar como en una temperatura que es como si me hubieran puesto, Víctor, como en unas brasas y era un calor que subía y explotaba en mi cabeza y era como entrar como en un vórtice de mucha energía. Pero al mismo tiempo mi cuerpo era como si se paralizara y en algún momento tuve tiempo, un miedo a morir. Pero entendí que no era la muerte física, sino era la muerte de lo que tenía que dejar ir, que era ese viejo yo que todavía una parte de mí se seguía aferrando. Así es que muchas gracias.

ES QUE ME DE
CUENTA QUE NO
ESTABA RESPIRANDO