«Νομίζω ότι δεν υπάρχουν λόγια, αλλά σίγουρα είναι σαν ένα, για μένα ήταν σαν να γύρισα στην αρχή, στην ουσία, να ξανασυνδεθώ με κάτι ιερό, με το πιο βαθύ που υπάρχει μέσα μου.»

Νομίζω ότι δεν υπάρχουν λόγια, αλλά σίγουρα είναι σαν ένα, για μένα ήταν σαν να γύρισα στην αρχή, στην ουσία, να ξανασυνδεθώ με κάτι ιερό, με το πιο βαθύ που υπάρχει μέσα μου. Και κυρίως τώρα να καταλάβω ότι σε αυτή την ελαφρότητα μέσα στην οποία κινείται το πνεύμα μπορεί να κινηθεί και το σώμα, και να είμαι στην παρούσα στιγμή συνεχώς, χωρίς βάρη, χωρίς ενοχές, χωρίς βαλίτσες. Φεύγω με χαρά. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Víctor. Και τι άλλο κατάλαβες για τα στάδια που πέρασες σε κάθε επίπεδο; Νομίζω ότι το πιο εντυπωσιακό είναι ότι κατάλαβα πως δεν ανέπνεα. Όταν, νομίζω ότι ήταν στη δεύτερη πύλη, κατάλαβα ότι αυτό που νόμιζα πως ήταν αναπνοή δεν ήταν αναπνοή, γιατί κατάλαβα ότι, δηλαδή, ο αέρας δεν έφτανε πραγματικά στους πνεύμονές μου. Και η στιγμή που, σαν να απελευθέρωσα κάτι και γέμισα τους πνεύμονές μου με αέρα, ήταν σαν, δηλαδή, ήταν κάτι εντυπωσιακό. Δηλαδή, ήταν μαγικό γιατί είναι τόσο ευχάριστο να νιώθεις πώς μπαίνει αυτό το οξυγόνο μέσα σου και πώς αναλαμβάνει να καθαρίσει και να εξαγνίσει. Και τότε κατάλαβα ότι υπήρχε ένα πώμα μέσα μου που δεν με άφηνε να αναπνεύσω. Να αναπνεύσω, σωστά; Και αν δεν αναπνέεις, τότε δεν είσαι πλήρης στη ζωή. Όχι, δεν ρέεις. Εντάξει. Και μετά τα επόμενα; Τα επόμενα ήταν σαν να μπαίνω σε μια θερμοκρασία σαν να με είχαν βάλει, Víctor, πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, και ήταν μια ζέστη που ανέβαινε και εκρηγνυόταν στο κεφάλι μου και ήταν σαν να μπαίνω σε μια δίνη με πολλή ενέργεια. Αλλά ταυτόχρονα το σώμα μου ήταν σαν να παραλύει και κάποια στιγμή είχα έναν φόβο θανάτου. Αλλά κατάλαβα ότι δεν ήταν ο φυσικός θάνατος, αλλά ο θάνατος αυτού που έπρεπε να αφήσω να φύγει, που ήταν εκείνο το παλιό εγώ από το οποίο ένα κομμάτι μου εξακολουθούσε να κρατιέται. Λοιπόν, σε ευχαριστώ πολύ.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ
ΟΤΙ ΔΕΝ
ΑΝΑΠΝΕΑ

Creo que no hay palabras, pero sin duda es como un, para mí ha sido como volver al origen, a la esencia, a reconectar con un sagrado, con lo más profundo que hay en mí. Y sobre todo ahora entender que en esa ligereza en la que se mueve el espíritu también se puede mover el cuerpo y estar en el momento presente todo el tiempo sin cargas, sin culpas, sin maletas. Me voy feliz. Muchísimas gracias, Víctor. ¿Y de qué más te diste cuenta de las etapas que fuiste pasando en cada nivel? Creo que lo más impresionante es que me di cuenta que no estaba respirando. Cuando, creo que fue en la segunda puerta que me di cuenta que lo que yo creía que era respiración no era respiración, porque me di cuenta que, o sea, el aire no llegaba realmente a mis pulmones. Y el momento en el que como si hubiera liberado algo y me hubiera llenado los pulmones de aire, fue como, o sea, fue algo impresionante. O sea, eso fue mágico porque es como tan placentero sentir cómo entra este oxígeno a uno mismo y cómo se encarga de limpiar y depurar. Y entonces me di cuenta que había un tapón dentro de mí que no me estaba permitiendo respirar. Respirar, ¿no? Y si no respiras, pues no estás pleno en la vida. No, no estás fluyendo. Ok. ¿Y luego los siguientes? Los siguientes fue entrar como en una temperatura que es como si me hubieran puesto, Víctor, como en unas brasas y era un calor que subía y explotaba en mi cabeza y era como entrar como en un vórtice de mucha energía. Pero al mismo tiempo mi cuerpo era como si se paralizara y en algún momento tuve tiempo, un miedo a morir. Pero entendí que no era la muerte física, sino era la muerte de lo que tenía que dejar ir, que era ese viejo yo que todavía una parte de mí se seguía aferrando. Así es que muchas gracias.

ES QUE ME DE
CUENTA QUE NO
ESTABA RESPIRANDO