“Ik denk dat er geen woorden voor zijn, maar het is zeker alsof, voor mij was het als terugkeren naar de oorsprong, naar de essentie, weer verbinding maken met iets heiligs, met…”

Ik denk dat er geen woorden voor zijn, maar het is zeker alsof, voor mij was het als terugkeren naar de oorsprong, naar de essentie, weer verbinding maken met iets heiligs, met het diepste wat er in mij is. En vooral nu begrijpen dat in die lichtheid waarin de geest beweegt, ook het lichaam kan bewegen en de hele tijd in het huidige moment kan zijn, zonder lasten, zonder schuld, zonder koffers. Ik ga gelukkig weg. Heel erg bedankt, Víctor. En wat ben je nog meer gewaar geworden van de fases die je in elk niveau doorliep? Ik denk dat het meest indrukwekkende is dat ik merkte dat ik niet ademde. Toen, ik denk dat het bij de tweede deur was, merkte ik dat wat ik voor ademhaling hield geen ademhaling was, want ik merkte dat de lucht niet echt tot in mijn longen kwam. En het moment waarop het was alsof ik iets losliet en mijn longen vol lucht zaten, dat was echt indrukwekkend. Dat was magisch, want het is zo heerlijk om te voelen hoe die zuurstof binnenkomt en hoe die reinigt en zuivert. En toen merkte ik dat er een prop in mij zat die me niet liet ademen. Ademen, toch? En als je niet ademt, dan ben je niet volledig aanwezig in het leven. Nee, je stroomt niet. Oké. En de volgende daarna? De volgende was een soort temperatuur binnengaan alsof ze me, Víctor, op gloeiende kolen hadden gezet, en het was een hitte die opsteeg en in mijn hoofd explodeerde, en het was alsof ik een vortex van heel veel energie binnenging. Maar tegelijkertijd was het alsof mijn lichaam verlamd raakte en op een gegeven moment had ik een angst om dood te gaan. Maar ik begreep dat het niet de fysieke dood was, maar de dood van wat ik moest loslaten, het oude ik waaraan een deel van mij zich nog vastklampte. Dus heel erg bedankt.

IK MERKTE
DAT IK NIET
AAN HET ADEMEN WAS

Creo que no hay palabras, pero sin duda es como un, para mí ha sido como volver al origen, a la esencia, a reconectar con un sagrado, con lo más profundo que hay en mí. Y sobre todo ahora entender que en esa ligereza en la que se mueve el espíritu también se puede mover el cuerpo y estar en el momento presente todo el tiempo sin cargas, sin culpas, sin maletas. Me voy feliz. Muchísimas gracias, Víctor. ¿Y de qué más te diste cuenta de las etapas que fuiste pasando en cada nivel? Creo que lo más impresionante es que me di cuenta que no estaba respirando. Cuando, creo que fue en la segunda puerta que me di cuenta que lo que yo creía que era respiración no era respiración, porque me di cuenta que, o sea, el aire no llegaba realmente a mis pulmones. Y el momento en el que como si hubiera liberado algo y me hubiera llenado los pulmones de aire, fue como, o sea, fue algo impresionante. O sea, eso fue mágico porque es como tan placentero sentir cómo entra este oxígeno a uno mismo y cómo se encarga de limpiar y depurar. Y entonces me di cuenta que había un tapón dentro de mí que no me estaba permitiendo respirar. Respirar, ¿no? Y si no respiras, pues no estás pleno en la vida. No, no estás fluyendo. Ok. ¿Y luego los siguientes? Los siguientes fue entrar como en una temperatura que es como si me hubieran puesto, Víctor, como en unas brasas y era un calor que subía y explotaba en mi cabeza y era como entrar como en un vórtice de mucha energía. Pero al mismo tiempo mi cuerpo era como si se paralizara y en algún momento tuve tiempo, un miedo a morir. Pero entendí que no era la muerte física, sino era la muerte de lo que tenía que dejar ir, que era ese viejo yo que todavía una parte de mí se seguía aferrando. Así es que muchas gracias.

ES QUE ME DE
CUENTA QUE NO
ESTABA RESPIRANDO