“Sanırım kelimeler yok, ama kesinlikle benim için kökene, öze dönmek gibiydi; kutsal olanla, içimdeki en derin şeyle yeniden bağlanmak.”

Sanırım kelimeler yok, ama kesinlikle benim için kökene, öze dönmek gibiydi; kutsal olanla, içimdeki en derin şeyle yeniden bağlanmak. Ve en çok da şunu anlamak: ruhun hareket ettiği o hafiflikte beden de hareket edebilir ve her an şimdiki anda yükler olmadan, suçluluk olmadan, bavullar olmadan var olabilirsin. Mutlu gidiyorum. Çok teşekkürler, Víctor. Peki, her seviyede geçtiğin aşamalarda başka neyi fark ettin? Bence en şaşırtıcı olan, nefes almadığımı fark etmemdi. Sanırım ikinci kapıdaydı; nefes sandığım şeyin aslında nefes olmadığını fark ettim, çünkü havanın gerçekte ciğerlerime ulaşmadığını fark ettim. Ve sanki bir şeyi serbest bırakmışım da ciğerlerimi havayla doldurmuşum gibi olduğu an, yani inanılmazdı. Büyülüydü, çünkü bu oksijenin insanın içine girdiğini, temizlediğini ve arındırdığını hissetmek çok keyifli. Ve sonra içimde nefes almama izin vermeyen bir tıkaç olduğunu fark ettim. Nefes almak, değil mi? Ve nefes almazsan hayatta tam olamazsın. Hayır, akmıyorsun. Tamam. Peki sonraki seviyeler? Sonrakilerde sanki beni, Víctor, kızgın közlerin üzerine koymuşlar gibi bir sıcaklığa girdim; yukarı çıkan ve kafamın içinde patlayan bir sıcaklıktı, çok yoğun bir enerji girdabına girmek gibiydi. Ama aynı zamanda bedenim sanki felç olmuş gibiydi ve bir ara ölme korkusu yaşadım. Ama bunun fiziksel ölüm olmadığını, bırakmam gereken şeyin ölümü olduğunu anladım; yani bir parçamın hâlâ tutunduğu o eski benliğin. Bu yüzden çok teşekkür ederim.

NEFES
ALMADIĞIMI
FARK ETTİM

Creo que no hay palabras, pero sin duda es como un, para mí ha sido como volver al origen, a la esencia, a reconectar con un sagrado, con lo más profundo que hay en mí. Y sobre todo ahora entender que en esa ligereza en la que se mueve el espíritu también se puede mover el cuerpo y estar en el momento presente todo el tiempo sin cargas, sin culpas, sin maletas. Me voy feliz. Muchísimas gracias, Víctor. ¿Y de qué más te diste cuenta de las etapas que fuiste pasando en cada nivel? Creo que lo más impresionante es que me di cuenta que no estaba respirando. Cuando, creo que fue en la segunda puerta que me di cuenta que lo que yo creía que era respiración no era respiración, porque me di cuenta que, o sea, el aire no llegaba realmente a mis pulmones. Y el momento en el que como si hubiera liberado algo y me hubiera llenado los pulmones de aire, fue como, o sea, fue algo impresionante. O sea, eso fue mágico porque es como tan placentero sentir cómo entra este oxígeno a uno mismo y cómo se encarga de limpiar y depurar. Y entonces me di cuenta que había un tapón dentro de mí que no me estaba permitiendo respirar. Respirar, ¿no? Y si no respiras, pues no estás pleno en la vida. No, no estás fluyendo. Ok. ¿Y luego los siguientes? Los siguientes fue entrar como en una temperatura que es como si me hubieran puesto, Víctor, como en unas brasas y era un calor que subía y explotaba en mi cabeza y era como entrar como en un vórtice de mucha energía. Pero al mismo tiempo mi cuerpo era como si se paralizara y en algún momento tuve tiempo, un miedo a morir. Pero entendí que no era la muerte física, sino era la muerte de lo que tenía que dejar ir, que era ese viejo yo que todavía una parte de mí se seguía aferrando. Así es que muchas gracias.

ES QUE ME DE
CUENTA QUE NO
ESTABA RESPIRANDO