“Bana ait olmayan pek çok yükü bıraktım”

Bak Víctor, açıkçası hiçbir beklenti olmadan gelmek istedim, ne için geldiğimi bilmeyeyim diye. Doğrusu, bir lambası var; epifiz bezinin kireçlenmesini çözen, ya da en azından uyandıran bir lamba, değil mi? Bir de müzik var; [Vādma] deneyimi gerçekten çok duyusal bir şey, bir sürü ışık var, ben fosforlu renklerden pek çok parça gördüm, sürekli renk değiştiriyorlardı ve her yöne doğru yön değiştiriyorlardı, ama bu benimle çok bağlantı kurmamı sağladı, yüksek benliğimle diyelim, ve yargılarımdan sıyrılmamı sağladı, değil mi? Kendime ve başka insanlara yönelik yargılarımdan. Yeniden bağlanma, affetme alanı gibiydi; ama kendimi affetmek de, bence bu biraz daha önemliydi. Lambayla ve kulaklıklarla bağlandım, şuna bağlandım... Kuşaklar boyu soyumla bağlandığımı hissettim, yani hem kadın hem erkek tarafıyla, ve çok komik, çünkü lamba bittiğinde sonrasında ilk üzerinde çalıştığımız şey buydu, ama bu konu bende çok tazeydi, o yüzden benim için buna bağlanmak çok kolaydı. Víctor seni muhteşem bir şekilde yönlendiriyor. Sanki seni uzun zamandır tanıyormuşum gibi hissettim, yani çok güven duydum, ona çok güven duydum, iyi ellerde olduğuma. Víctor'dan bu yorumu yapmayı ben rica ettim, çünkü yaşadığım deneyim çok güçlüydü. Bende ne olduğunu bilmiyorum ama kendimi çok mutlu hissediyorum, huzurluyum. Bana ait olmayan pek çok yükü bıraktım; üstelik uzun zamandır taşıdığımı hissettiğim ve benim bile olmayan yükleri. Yani çok hızlı oldu ve ayrıca şunu hissediyorum: bu iki saatlik [Vādma] terapisinde sanki bana 30 psikolojik terapi ya da bilmem ne kazandırdın, yani gerçekten birçok şeyi dışarı attığımı hissediyorum. Üzerinde çalıştığın her şeyi düşünerek çıkmanın aksine, tam tersi, artık çok düşünmem gerekmiyormuş gibi hissediyorum çünkü çözüldü, sanki bitti, sanki tekrar eden düşüncelerim şu anda başka bir yerde ve bu beni çok daha hafif hissettiriyor. Beni kendimden çıkarmış gibi bir [Vādma] deneyimiydi; sanki başka bir alanda bütün meselelerimi halletmiş ve bana geri dönmüş gibi. Sanki orada bir kuantum ikizi dolaşıyormuş da yine geri dönüyorsun ve diyorsun ki, tamam, buradayım, şimdi ve bu yerdeyim. İlk seviyelerde şöyleydi, kafamın içinde bir uğultu hissediyordum, sanki çok kalabalık bir yere gitmiştim, çocukları duyuyordum, oynayan çocukların kahkahalarını, birbirleriyle sohbet eden çok insan, ve ben çok mutluydum. Yüzlerini bile görmüyordum, sadece bunu duyuyordum ve hissettiğim de buydu, ama kendimi şöyle bir yerde hissediyordum, sana söylediğim gibi bir ashramda gibi, bir kapsülde gibi, içbükey bir şeyin içinde gibi, çünkü boşluklar öyle yankılanıyordu, yerin akustiği öyleydi. Bir huzur ve dinginlik hissettim. Sonra seviye yükseldikçe, o kadar çok insandan kafamda hissettiğim uğultu gitti, gitti, gitti […], ta ki gitgide kendimle daha çok baş başa kalana kadar ve bu bana çok huzur verdi, çok dinginlik verdi. Yalnız kalmayı çok seven biriyim, çok sosyal olmama rağmen; kendimle olmayı ve yalnız olmayı çok severim. Yalnızlığıma sarılırım, onun tadını çıkarırım ve bu pek çok insan için çok zor bir şey, ama bana kendimle olmak huzur veriyor. Bir yelek gibi cihazları var, sanki suyun içindeymişim gibi hissediyordum, bu duyusal deneyim gibi, sanki su bana geliyor ve gidiyor, yine geliyor ve gidiyor, ve kulaklarla, lambayla bu his, beni çok hızlı bir şekilde yerlere götürdü, kendimle bağlantı kurduğum yerlere ve sanki vidalarım sıkıldı, yani düşüncelerimi toparladım; bu kadar hareketli, bu kadar kaotik bir hayatta düzen kurmak da zor, yani anne olmak, ama aynı zamanda çalışmak zorunda olmak, bir ailen olması, bir oğlunun olması ve yapman gereken her şeyi tek bir günde yapmak istemek, zor; ve birden, günlerle, aylarla, yıllarla, zamanla biriken tüm bu yükü bir yere bırakıp nefes almak ve kendine dönmek zor, değil mi? İşte yanımda götürdüğüm bu, çok memnunum, çok huzurlu gidiyorum, fırsatınız olursa bunu Víctor'la yaşamanız için sizi davet ediyorum; sonra bu günlerin akışında bana bir şeyler olacak, belki bir görevim var gibi de hissediyorum, nasıl hissettiğimi Víctor'la sonra konuşuruz, ama şimdilik benim için çok zenginleştirici bir deneyimdi, ve bir huzur yerinden, egosuz, sıfır ego, sıfır ego, ve çok, ee, yargılandığını hissetmeden, değil mi? Bu çok önemli, çünkü tamamen özgürleşebiliyorsun, üstelik sana ne olduğunu ona anlatman bile gerekmiyor, sadece içinde gerçekleşiyor, bu çok önemli. Ve teşekkürler. Teşekkürler.

ARLETH YORUMU
TERÁN
beklentisiz için

Mira, Víctor, pues yo la verdad es que me quise venir sin expectativas para no saber a lo que venía. La verdad es que él tiene una lámpara que te pone, que es una lámpara que te hace que la glándula pineal se descalcifique, ¿no? O por lo menos despierte. Y hay una música, es como un tema muy sensorial realmente la [Vādma] experiencia, con muchas luces, yo vi muchas fracciones de colores fosforescentes, cambiaban todo el tiempo de color y de dirección hacia todos lados, pero eso me permitió como conectar mucho conmigo, con mi yo superior, digamos, y como hacer como, quitarme los juicios, ¿no? Los juicios que tengo hacia mí misma y hacia otras personas. Este espacio como de reconexión, de perdonar, pero también el hecho de perdonarme, que yo creo que era un poco más importante eso. Me conecté con la lámpara y con los audífonos, me conecté con... Yo sentí con mi linaje generacional, o sea, tanto femenino como masculino, y muy chistoso porque cuando se acabó la lámpara lo primero que trabajamos después fue eso, pero así lo tenía como muy reciente, entonces para mí fue muy fácil conectar con eso. Víctor te va llevando de una manera magnífica. Me sentí como si te conociera de mucho tiempo, o sea, como con mucha confianza, mucha confianza en él, en que estoy en buenas manos. Yo le pedí a Víctor hacer este testimonio porque mi experiencia fue muy fuerte. Hay algo que no sé qué pasó en mí, pero me siento muy contenta, estoy tranquila. Dejé como muchas cargas que no me pertenecen y que siento que vengo cargando desde hace mucho tiempo y que no son mías además. Entonces fue muy rápido y también siento que en estas dos horas de [Vādma] terapia, como que me ahorraste 30 terapias psicológicas o qué sé yo, o sea, de verdad siento que saqué muchas cosas. Al contrario de irte pensando todo lo que trabajaste, es al revés, como que siento que ya no tengo que pensar tanto porque ya está resuelto, como que ya está hecho, como que ya mis pensamientos recurrentes están en otro sitio en este momento y eso me hace sentir como mucho más ligerita. Fue una [Vādma] experiencia que me sacó como si me hubiera salido de mí y en otro espacio como hubiera arreglado todos mis temas y hubiera regresado a mí. Como si un doble cuántico por ahí anduviera y otra vez regresas y dices, ok, estoy aquí, estoy ahora y en este lugar. Los primeros niveles fue así como de, sentía como un barullo en mi cabeza, como que me había ido a un lugar donde había muchísima gente, escuchaba niños, las risas de los niños como jugando, como mucha gente platicando entre ellos y yo muy contenta. Ni siquiera les veía los rostros, nada más escuchaba eso y como que eso es lo que yo sentía, pero sentía que estaba como en una, pues te decía que como en un ashram, como en una cápsula, como en un algo cóncavo, porque los huecos así se escuchaban, como la acústica del lugar así era. Sentí una, una, como una paz y una tranquilidad. Después fue subiendo como el nivel y cada vez el barullo que sentía en mi cabeza de tanta gente se fue, se fue, se fue, se fue, se fue, se fue, hasta que cada vez estaba yo más conmigo misma y eso me dio mucha paz, me dio mucha tranquilidad. Soy una persona a la que le gusta mucho estar sola, aunque soy muy sociable, amo mucho el estar conmigo misma y estar sola. Mi soledad la abrazo, la, la, la gozo y, y es algo que a mucha gente le cuesta mucho trabajo, pero a mí me da, me da paz estar conmigo mismo. Tiene unos aparatos de, como un chaleco que sentía yo como si estuviera en el agua, como esta, como experiencia sensorial, como si el agua viniera a mí y se fuera y otra vez y se fuera y como, como esta sensación con los oídos y con la lámpara, me llevó a lugares, este, que muy rápido donde conecté conmigo y con todos los, como que se me ajustaron las tuercas, o sea, los pensamientos, los ordené, que también es difícil tener orden en, en una vida tan, tan movida, tan, tan caótica, en el sentido de que eres mamá, pero también tienes que trabajar, pero también tienes una familia, tienes un hijo, y quieres cumplir con todo lo que tienes que cumplir en un, en un solo día, es difícil, y, y de repente, como llevar toda esa carga que se va acumulando con los días, con los meses, con los años, con el tiempo, es difícil como dejarla en un lugar y, y respirar y volver a ti, ¿no? Esto es lo que me llevo, me quedo muy contenta, me voy muy en paz, para mí fue una experiencia que les invito a que si tienen oportunidad la puedan vivir con Víctor, ya platicaremos después cómo me he sentido, porque también siento como que a lo mejor tengo una tarea, o un, algo me irá pasando durante el transcurso de estos días, ya lo platicaré con Víctor, pero por lo pronto fue una experiencia muy enriquecedora para mí, y desde un lugar de, de paz, de no ego, cero ego, cero ego, y, y de, de mucha, eh, sin sentirte juzgado, ¿no? Eso, eso es bien importante, porque puedes llegar a liberarte completamente, y que además ni siquiera necesitas contarle lo que te pasa, simplemente sucede dentro de ti, que eso es muy importante. Y gracias. Gracias.

TESTIMONIO ARLETH
TERÁN
sin expectativas para