“Ik heb als het ware veel lasten achtergelaten die niet van mij zijn”

Kijk, Víctor, eerlijk gezegd wilde ik komen zonder verwachtingen, om niet te weten waar ik aan begon. Hij heeft echt een lamp die je opzet, een lamp die ervoor zorgt dat de pijnappelklier ontkalkt, toch? Of in elk geval ontwaakt. En er is muziek, het is eigenlijk heel zintuiglijk, de [Vādma]-ervaring, met veel licht. Ik zag veel stukjes fosforescerende kleuren, ze veranderden de hele tijd van kleur en van richting, alle kanten op, maar daardoor kon ik veel contact maken met mezelf, met mijn hogere zelf, zeg maar, en mijn oordelen loslaten, weet je? De oordelen die ik heb over mezelf en over andere mensen. Deze ruimte van herverbinding, van vergeven, maar ook van mezelf vergeven, en dat vond ik denk ik nog net belangrijker. Ik maakte verbinding met de lamp en met de koptelefoon, ik maakte verbinding met... Ik voelde mijn generatielijn, zowel de vrouwelijke als de mannelijke, en dat is heel grappig, want toen de lamp uit was, was dat het eerste waar we mee aan de slag gingen, maar ik had het nog heel vers, dus het was voor mij heel makkelijk om daarmee te verbinden. Víctor begeleidt je op een prachtige manier. Ik voelde me alsof ik je al heel lang kende, met heel veel vertrouwen, heel veel vertrouwen in hem, dat ik in goede handen ben. Ik heb Víctor gevraagd om deze getuigenis te geven omdat mijn ervaring zo sterk was. Er is iets gebeurd in mij, ik weet niet wat, maar ik voel me heel blij, ik ben rustig. Ik heb als het ware veel lasten achtergelaten die niet van mij zijn, die ik al heel lang met me meedraag, en die bovendien niet van mij zijn. Het ging dus heel snel, en ik heb ook het gevoel dat je me in deze twee uur [Vādma]-therapie 30 psychologische therapieën hebt bespaard, of ik weet niet hoeveel, echt, ik voel dat ik heel veel naar buiten heb gehaald. In plaats van dat je weggaat en nadenkt over alles waar je aan hebt gewerkt, is het juist andersom: ik heb het gevoel dat ik niet meer zoveel hoef na te denken omdat het al opgelost is, het is al gedaan, mijn terugkerende gedachten zijn op dit moment ergens anders, en daardoor voel ik me veel lichter. Het was een [Vādma]-ervaring die me eruit haalde alsof ik uit mezelf was gestapt en in een andere ruimte al mijn zaken had geregeld en weer bij mezelf was teruggekomen. Alsof er ergens een kwantumdubbelganger rondliep en je dan weer terugkeert en zegt: oké, ik ben hier, ik ben nu, op deze plek. In de eerste niveaus voelde ik een soort gewoel in mijn hoofd, alsof ik naar een plek was gegaan met ontzettend veel mensen, ik hoorde kinderen, het gelach van kinderen die aan het spelen waren, veel mensen die met elkaar praatten, en ik was heel blij. Ik zag niet eens hun gezichten, ik hoorde alleen dat, en dat is wat ik voelde, maar ik voelde dat ik in een, nou, zoals ik zei, in een ashram was, in een capsule, in iets hols, want de holtes klonken zo, de akoestiek van de plek was zo. Ik voelde een vrede en een rust. Daarna ging het niveau omhoog en het gewoel dat ik in mijn hoofd voelde, van al die mensen, verdween steeds meer, steeds meer, steeds meer, tot ik steeds meer bij mezelf was, en dat gaf me heel veel vrede, heel veel rust. Ik ben iemand die heel graag alleen is, hoewel ik heel sociaal ben, ik hou er erg van om bij mezelf te zijn en alleen te zijn. Mijn alleen-zijn omarm ik, ik geniet ervan, en dat is iets wat veel mensen heel moeilijk vinden, maar mij geeft het vrede om bij mezelf te zijn. Hij heeft apparaten, zoals een soort vest, waardoor ik voelde alsof ik in het water was, een zintuiglijke ervaring, alsof het water naar me toe kwam en weer wegging, en weer, en weer wegging, en deze sensatie met de oren en met de lamp bracht me heel snel naar plekken waar ik verbinding maakte met mezelf en met alles, het was alsof mijn schroeven werden vastgedraaid, ik bedoel, mijn gedachten, ik heb ze geordend, want het is ook moeilijk om orde te hebben in een leven dat zo druk en zo chaotisch is, in de zin dat je moeder bent, maar je ook moet werken, en je ook een gezin hebt, je hebt een kind, en je wilt alles doen wat je moet doen op één dag, het is moeilijk, en dan al die last meedragen die zich met de dagen, de maanden, de jaren, de tijd opstapelt, het is moeilijk om die ergens neer te leggen en te ademen en naar jezelf terug te keren, weet je? Dit is wat ik meeneem, ik ben er heel blij mee, ik ga heel vredig weg, voor mij was het een ervaring die ik jullie aanraad, als je de kans hebt, om met Víctor te beleven. We praten er later wel over hoe ik me heb gevoeld, want ik heb ook het gevoel dat ik misschien een taak heb, of dat er in de loop van deze dagen iets met me zal gebeuren, ik zal het er met Víctor over hebben, maar voorlopig was het een heel verrijkende ervaring voor mij, vanuit een plek van vrede, van geen ego, nul ego, nul ego, en met heel veel, eh, zonder je beoordeeld te voelen, weet je? Dat is heel belangrijk, want zo kun je jezelf helemaal bevrijden, en je hoeft hem niet eens te vertellen wat er met je gebeurt, het gebeurt gewoon in jezelf, en dat is heel belangrijk. En bedankt. Bedankt.

GETUIGENIS ARLETH
TERÁN
zonder verwachtingen om

Mira, Víctor, pues yo la verdad es que me quise venir sin expectativas para no saber a lo que venía. La verdad es que él tiene una lámpara que te pone, que es una lámpara que te hace que la glándula pineal se descalcifique, ¿no? O por lo menos despierte. Y hay una música, es como un tema muy sensorial realmente la [Vādma] experiencia, con muchas luces, yo vi muchas fracciones de colores fosforescentes, cambiaban todo el tiempo de color y de dirección hacia todos lados, pero eso me permitió como conectar mucho conmigo, con mi yo superior, digamos, y como hacer como, quitarme los juicios, ¿no? Los juicios que tengo hacia mí misma y hacia otras personas. Este espacio como de reconexión, de perdonar, pero también el hecho de perdonarme, que yo creo que era un poco más importante eso. Me conecté con la lámpara y con los audífonos, me conecté con... Yo sentí con mi linaje generacional, o sea, tanto femenino como masculino, y muy chistoso porque cuando se acabó la lámpara lo primero que trabajamos después fue eso, pero así lo tenía como muy reciente, entonces para mí fue muy fácil conectar con eso. Víctor te va llevando de una manera magnífica. Me sentí como si te conociera de mucho tiempo, o sea, como con mucha confianza, mucha confianza en él, en que estoy en buenas manos. Yo le pedí a Víctor hacer este testimonio porque mi experiencia fue muy fuerte. Hay algo que no sé qué pasó en mí, pero me siento muy contenta, estoy tranquila. Dejé como muchas cargas que no me pertenecen y que siento que vengo cargando desde hace mucho tiempo y que no son mías además. Entonces fue muy rápido y también siento que en estas dos horas de [Vādma] terapia, como que me ahorraste 30 terapias psicológicas o qué sé yo, o sea, de verdad siento que saqué muchas cosas. Al contrario de irte pensando todo lo que trabajaste, es al revés, como que siento que ya no tengo que pensar tanto porque ya está resuelto, como que ya está hecho, como que ya mis pensamientos recurrentes están en otro sitio en este momento y eso me hace sentir como mucho más ligerita. Fue una [Vādma] experiencia que me sacó como si me hubiera salido de mí y en otro espacio como hubiera arreglado todos mis temas y hubiera regresado a mí. Como si un doble cuántico por ahí anduviera y otra vez regresas y dices, ok, estoy aquí, estoy ahora y en este lugar. Los primeros niveles fue así como de, sentía como un barullo en mi cabeza, como que me había ido a un lugar donde había muchísima gente, escuchaba niños, las risas de los niños como jugando, como mucha gente platicando entre ellos y yo muy contenta. Ni siquiera les veía los rostros, nada más escuchaba eso y como que eso es lo que yo sentía, pero sentía que estaba como en una, pues te decía que como en un ashram, como en una cápsula, como en un algo cóncavo, porque los huecos así se escuchaban, como la acústica del lugar así era. Sentí una, una, como una paz y una tranquilidad. Después fue subiendo como el nivel y cada vez el barullo que sentía en mi cabeza de tanta gente se fue, se fue, se fue, se fue, se fue, se fue, hasta que cada vez estaba yo más conmigo misma y eso me dio mucha paz, me dio mucha tranquilidad. Soy una persona a la que le gusta mucho estar sola, aunque soy muy sociable, amo mucho el estar conmigo misma y estar sola. Mi soledad la abrazo, la, la, la gozo y, y es algo que a mucha gente le cuesta mucho trabajo, pero a mí me da, me da paz estar conmigo mismo. Tiene unos aparatos de, como un chaleco que sentía yo como si estuviera en el agua, como esta, como experiencia sensorial, como si el agua viniera a mí y se fuera y otra vez y se fuera y como, como esta sensación con los oídos y con la lámpara, me llevó a lugares, este, que muy rápido donde conecté conmigo y con todos los, como que se me ajustaron las tuercas, o sea, los pensamientos, los ordené, que también es difícil tener orden en, en una vida tan, tan movida, tan, tan caótica, en el sentido de que eres mamá, pero también tienes que trabajar, pero también tienes una familia, tienes un hijo, y quieres cumplir con todo lo que tienes que cumplir en un, en un solo día, es difícil, y, y de repente, como llevar toda esa carga que se va acumulando con los días, con los meses, con los años, con el tiempo, es difícil como dejarla en un lugar y, y respirar y volver a ti, ¿no? Esto es lo que me llevo, me quedo muy contenta, me voy muy en paz, para mí fue una experiencia que les invito a que si tienen oportunidad la puedan vivir con Víctor, ya platicaremos después cómo me he sentido, porque también siento como que a lo mejor tengo una tarea, o un, algo me irá pasando durante el transcurso de estos días, ya lo platicaré con Víctor, pero por lo pronto fue una experiencia muy enriquecedora para mí, y desde un lugar de, de paz, de no ego, cero ego, cero ego, y, y de, de mucha, eh, sin sentirte juzgado, ¿no? Eso, eso es bien importante, porque puedes llegar a liberarte completamente, y que además ni siquiera necesitas contarle lo que te pasa, simplemente sucede dentro de ti, que eso es muy importante. Y gracias. Gracias.

TESTIMONIO ARLETH
TERÁN
sin expectativas para