“Ağlamak sanki eve dönmek gibiydi; kendimi karşılamak, kendimi hissetmek, kendimi takdir etmek, kendimi sevmek gibi”

Sanki aklımı kaybediyorum gibi. Evet, aynen öyle. Anlamı bu. Evet, ama kelimenin tam anlamıyla aklımı kaybediyorum. Evet, anladın. Bilincimi kaybetmek değil. Hayır, sadece aklımı kaybetmek. Tahminlerimi kaybetmek. Evet, kavrayamıyorum. Asıl önemli olan bundan sonraki his. Evet, gerçekten kendimi bu kadar uzun hissediyorum ama içim hafif, parlak. Evet, hazırım. Evet, şimdi bütün sistemler birlikte uyum içinde çalışıyor; beden, zihin ve ruh. Zihnin nasıl? Berrak, berrak. Daha boş da hissediyorum. Evet, boş, berrak, sadece alan. Sadece burada değilim. Buradayım. Ağlamak istiyorum. Akmasına izin verebilirsin. Akmasına izin ver. Evet. Ağlamayı açıklayabilir misin? Çünkü bunun da çok değerli bir şey olduğunu biliyorum. Ağlamak sanki eve dönmek gibiydi; kendimi karşılamak, kendimi hissetmek, kendimi takdir etmek, kendimi sevmek gibi. Kendimi çok güçlü, çok evimde hissediyorum. Ve bu... Nasıl? Çok sevgi dolu. Düşünebildiğimi düşünmek istiyorum. Vay. Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Hı? Sadece olsun. Evet. Vay. Hı hı. Teşekkür ederim.

ONLAR ÖLMEDEN ÖNCE
Vādma
AÇILIYOR.