“Bu olmasaydı ne olurdu bilmiyorum. Kendimi böyle hissederek ne kadar daha devam ederdim, emin değilim.”

Dürüst olmak gerekirse, gerçekten kötü durumdaydım. Çok intihara meyilliydim ve birkaç yıldır da öyleydim. Vücudumda çok ağrı vardı. Kafam çok bulanıktı. Her şeyin umutsuz olduğunu hissediyordum. Biliyorsun, sinir sistemim sürekli bir tür savaş ya da kaç modundaydı. Ne yapacağımı da bilmiyordum. Gerçekten, gerçekten öyleydim, bilmiyorum, sanki bir anlamda beni kurtardığını hissediyorum, çünkü bu olmasaydı bilmiyorum. Kendimi böyle hissederek ne kadar daha devam ederdim, emin değilim. Yani gerçekten, biliyorsun, oraya nasıl girdiğime inanamıyorum; neredeyse kırık bir kabuktan ibaret bir adamdım, bunu saklamaya çalışıyordum. Sonra öbür taraftan çıktığımda neredeyse yeniden yeni doğmuş bir bebek gibi hissediyordum, ya da mutlu, gülen, her şeyi seven, neşe dolu, tam anlamıyla güzellik dolu, çok heyecanlı ve ilgili küçük bir çocuk gibi; oysa ben her şeye olan ilgimi kaybetmiştim. Oraya öyle gittim. Kendi kendime, umarım bu, umarım bu işe yarar, çünkü yaramazsa nerede olacağımı ve ne yapacağımı bilmiyorum, dedim. Böyle hissetmekten gerçekten bıktım. Bence bazen işlerin ne kadar kötü olduğunu fark etmiyorsun, çünkü içinden geçiyorsun. Ve köklü bir şekilde bir şey değişene kadar da fark etmiyorsun; sonra, vay canına, gerçekten, gerçekten boktan, kötü, lanet olası zamanlarmış, diyorsun. Ve kafam, biliyorsun, kafamın içi daha berrak. Sırtımdaki, dizlerimdeki, bacaklarımdaki ağrı geçti. Normalde çok ağrım olur. 12 yaşımdayken attan düştüm ve sırtımı gerçekten çok kötü incittim. Hayatım boyunca hep o ağrıyı yaşadım; sanki kaskatı yürürdüm ve yapabildiğim kadar egzersiz yapmazdım. Koşmam. Pek çok şey yapmam, çünkü sırtım ağrıyor, biliyorsun. Ve Clayton grubun geri kalanıyla [Vādma] seansını bitirirken orada oturduğumu hatırlıyorum. Belki 20 dakika falan oldu. Normalde 10. dakikada bacaklarımda karıncalanma başlar. Ben ise orada öyle mutlu, öyle huzurlu oturuyordum, ağrı yok, hiçbir şey yok, tam bir neşe. Parlamak istememi sağlayacak gerçekten hiçbir şey bulamıyordum, biliyorsun. Öyle kaybolmuş ve depresyondaydım ki, her şey umutsuz hissettiriyordu, biliyorsun. Evet, korkunçtu. Korkunçtu. Gerçekten öyleydi. Bugün bir arkadaşımla bunu konuşuyordum ve birden yıkıldım. Çünkü nasıl hissettiğimi hatırlıyorum, biliyorsun, ve şimdi benimle konuşunca, çok farklısın, diyorlar. Başka bir insan gibisin. O anda, biliyorsun, sürekli dalıp gidiyordum ve öyle davranıyordum; eskiden ilgisiz görünürdüm ama odağım, odağımı tutamıyordum. Başka şeyler düşünmeye başlıyordum, biliyorsun, insanları dinlemeye çalışırken. Kaba davrandığımı sanıyorlar, çünkü o anda kalamıyorum, lanet olsun. Sonra o kadar çok başka şey düşünüyorum ki insanların yanında bu beni gerçekten etkiliyor. Onlar da onun nesi var, diye bir fikre kapılıyorlar. Yani, o sadece... Sürekli gergindim. Sürekli kaygılıydım, yeterince iyi olmadığımı hissediyordum, sürekli bir şeyler yüzünden kendimi yiyip bitiriyordum. Evet, korkunçtu. Ve bunun öbür tarafına çıkınca, sanki hayata yeni bir şans verilmiş gibi hissediyorum. Her şey yenilenmiş gibi, biliyorsun, ve daha mutlu olamazdım. Ne kadar farklı hissettiğime gerçekten inanamıyorum. Sanki bambaşka bir insan. Tam bir [Vādma] reset. İsmi çok yerinde, çünkü gerçekten öyle yapıyor. Seni sıfırlıyor. Ve bu hurafe değil. Başıma gelen en harika şey. Bu daha işin ikinci günü. Ve uzun zamandır olduğumdan daha mutluyum. Ruh sağlığımın ne kadar mutsuz ve dengesiz olduğunu fark ettim. En az 10, 15 yıldır böyleydi. Ve birden, siyah bir bulutun içinden uyanmış gibi oldum, biliyorsun. Güneşi yeniden görebiliyorum. Her şeyi hissedebiliyorum. Ben müzisyenim. Gitar çalmaya başladım. Ve kulağa harika geliyor, diye düşündüm. Çok iyi hissettiriyor. Ve gerçekten keyif alıyorum. Sanki ilk başladığım 13 yaşındaki halim gibi. Yani, bunu ilk duyduğumda kararsızdım, biliyorsun. Ve daha önce buna benzer hiçbir şey görmedim. Annem aslında manevi bir şifacıydı, Reiki ve daha bir sürü farklı şey yapardı. Ama hiçbiri bu kadar derinlemesine ve bu kadar kapsamlı değildi; yani artık ihtiyacın olmayan şeyleri içinden çıkarmak anlamında. Yılların içinden geçen çok fazla acımız ve travmamız var. Ama ders hâlâ orada, biliyorsun, ama artık ondan gelen enerjiyi hissetmiyorsun. Bu yüzden hayatımın geri kalanı için çok heyecanlıyım, biliyorsun. İki gün sonra bile, vay be, bu müthiş derecede derin bir şey, diyorum. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Bence yapmadan gerçekten anlatılamaz, biliyorsun. İlk geldiğimde bile, bu hurafe mi? Nedir bu? Nedir? Bu Clayton denen adam kim? Ne? Sinir sistemimi sıfırlayacak ve beni yeniden iyi hissettirecek mi? Tamam, ne konuşuyoruz, biliyorsun, diyordum. Ama kesinlikle yaptı ve aklımı uçurdu. Odadaki herkes ve etrafımızdaki herkes de, vay be, biliyorsun, dedi. Ve bu, sağlığıma ve ruh sağlığıma şimdiye kadar harcadığım en iyi para, hem de açık ara. Ve bu, sağlığıma ve ruh sağlığıma şimdiye kadar harcadığım en iyi para. Ve ben de, vay be, çok heyecanlıyım, diyorum. Ve ben de, vay be, diyorum.