“Ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als dit niet was gebeurd. Ik weet niet zeker hoe lang ik zo nog was doorgegaan met hoe ik me voelde.”

Eerlijk gezegd zat ik er echt slecht aan toe. Ik voelde me heel suïcidaal en dat was al een paar jaar zo. Ik had veel pijn in mijn lichaam. Mijn hoofd zat helemaal in de mist. Ik had het gevoel dat alles hopeloos was. Mijn zenuwstelsel stond gewoon constant in vechten of vluchten, zeg maar. En ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik was echt, echt, ik weet niet, ik heb echt het gevoel dat het me in zekere zin gered heeft, want ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als dit niet was gebeurd. Ik weet niet zeker hoe lang ik zo nog was doorgegaan met hoe ik me voelde. Het was echt, weet je, ik kon het gewoon niet geloven: ik liep daar naar binnen als bijna een gebroken omhulsel van een man, die het probeerde te verbergen. En aan de andere kant liep ik weer naar buiten en voelde me bijna weer als een pasgeboren baby of een klein kind dat gewoon blij is en lacht en ervan geniet, vol vreugde, vol pure schoonheid, zo enthousiast en geïnteresseerd, terwijl ik alle interesse in alles was kwijtgeraakt. En ik ging er een beetje met die instelling naartoe: ik hoop dat dit iets doet, want als het niks doet, weet ik niet waar ik terechtkom en wat ik dan moet doen. Ik ben het echt zat om me zo te voelen. En ik denk dat je soms niet doorhebt hoe slecht het gaat, omdat je er middenin zit. Pas als er iets radicaal verandert, denk je: wauw, dat waren echt, echt kloteslechte, rotte, verdomde tijden. En mijn hoofd, weet je, mijn hoofd voelt helderder. Mijn pijn is weg uit mijn rug en mijn knieën en mijn benen. En ik heb meestal veel pijn. Ik ben van een paard gevallen toen ik een jaar of 12 was en heb mijn rug echt, echt bezeerd. En die pijn heb ik mijn hele leven gehad, waardoor ik een beetje stijf rondloop en niet zoveel beweeg als ik zou kunnen. Ik ren niet. Ik doe veel dingen niet omdat het pijn doet aan mijn rug, weet je. En ik weet nog dat ik daar zat terwijl Clayton de [Vādma]-sessie met de rest van de groep afrondde. En ik dacht: misschien 20 minuten of zo. Meestal heb ik na 10 minuten al tintelingen in mijn benen. En ik zat daar gewoon zo blij, zo tevreden, geen pijn, niks, gewoon vol vreugde. Ik kon niets vinden waardoor ik wilde stralen of zo. Weet je, ik was gewoon zo verloren en depressief en alles voelde hopeloos, weet je. Ja, het was gewoon verschrikkelijk. Het was verschrikkelijk. Echt waar. Ik had het er vandaag met een vriend over en ik stortte gewoon in. Want ik herinner me hoe ik me voelde, weet je, en als ze nu met me praten zeggen ze: je bent zo anders. Je bent net een ander mens. Op dat moment, weet je, ik was de hele tijd weg aan het zakken en deed alsof, weet je, ik leek vroeger ongeïnteresseerd, maar mijn focus, ik kon gewoon mijn aandacht er niet bij houden. Ik begon aan andere dingen te denken, terwijl ik probeerde naar mensen te luisteren. Ze denken gewoon dat ik onbeleefd ben omdat ik verdomme niet in het moment kan blijven. En dan denk ik aan zoveel andere dingen dat het echt invloed heeft op hoe ik met mensen omga. En ze krijgen zo'n idee van: wat is er mis met hem? Hij is gewoon... Ik was constant nerveus. Ik was constant angstig, vond mezelf niet goed genoeg, was constant over dingen bezig mezelf af te kraken. Ja, het was gewoon verschrikkelijk. En nu ik aan de andere kant daarvan uitkom, voel ik me alsof ik een nieuwe kans op het leven heb gekregen. Alles is als vernieuwd, weet je, en ik kan niet gelukkiger zijn. Ik kan echt niet geloven hoe anders ik me voel. Het is gewoon een heel ander mens. Het is gewoon een complete [Vādma] reset. Het is goed gekozen als naam, want het doet het echt. Het reset je echt. En het is niet zweverig. Het is het meest geweldige wat me ooit is overkomen. En dit is pas dag twee. En ik ben gewoon, ik ben gelukkiger dan ik in lange tijd ben geweest. Ik besefte hoe ongelukkig en instabiel mijn mentale gezondheid was. Het is al minstens 10, 15 jaar zo. En ineens was het alsof ik wakker werd uit een zwarte wolk. En ik kan de zon weer zien. Ik kan alles voelen. Ik ben muzikant. Ik ben gitaar gaan spelen. En ik dacht: het klinkt geweldig. Het voelt echt goed. En ik geniet er gewoon echt van. Het was net als toen ik 13 was en net begon. Dus, nou, ik twijfelde eerst toen ik er voor het eerst over hoorde, weet je. En ik heb zoiets nog nooit gezien. Mijn moeder was eigenlijk een spirituele healer en deed reiki en een heleboel andere dingen. Maar niets daarvan ging zo diep en was zo grondig, in de zin van de dingen uit je krijgen die je niet meer nodig hebt. Weet je, we hebben door de jaren heen veel pijn en trauma meegemaakt. Maar het is alsof de les er nog is, weet je, maar je voelt de energie ervan niet meer. Dus ik ben zo enthousiast, weet je, voor de rest van mijn leven. Maar na twee dagen al denk ik: wauw, dit is zo diepgaand en geweldig, weet je. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ik denk niet dat je het echt kunt uitleggen voordat je het zelf doet, weet je. Zelfs toen ik er in het begin naartoe ging, dacht ik: is dit zweverig? Wat is het? Wat is het? Wie is die Clayton? Wat? Hij gaat mijn zenuwstelsel resetten en ervoor zorgen dat ik me weer beter voel? Oké, nou, waar hebben we het over, weet je. Maar hij deed het absoluut en blies me gewoon omver. En iedereen in de ruimte en iedereen om ons heen was gewoon van: wauw, weet je. En het is gewoon het beste geld dat ik ooit aan mijn gezondheid heb uitgegeven, en aan mijn mentale gezondheid verreweg. En het is gewoon het beste geld dat ik ooit aan mijn gezondheid heb uitgegeven en aan mijn mentale gezondheid. En ik denk: wauw, ik ben zo enthousiast. En ik denk: wauw.