“Her şeyi değiştiren, benimle kalmış olmandı.”

Her şeyi değiştiren, benimle kalmış olmandı. Hatırlayabildiğim kadarıyla, yasımı hep tek başıma taşıdım, çünkü etrafımdaki insanlar bu alanı benimle birlikte nasıl tutacaklarını bilmiyordu. Birinin, hissettiklerimi değiştirmeye ya da düzeltmeye çalışmadan sadece orada olması, daha önce hiç yaşamadığım bir şeydi. Hatırlayabildiğim ilk kez bir erkeğin kollarında gerçekten güvende hissettim. Bu yüzden bu kadar anlamlı geldiğini düşünüyorum. O güvenlik hissi, çok uzun zamandır taşıdığım duyguları bırakmama izin verdi. İlk kez iyileşmemin yolunu zihnimle bulmaya çalışmıyormuşum gibi hissediyorum. Sanki bedenim nihayet yolu göstermeye başladı. Geri bildirimin üzerine düşününce, bahsettiğin örüntüyü ben de görebiliyorum. Hayatımın büyük bölümünü her şeyi doğru yapmam gerektiğine inanarak ve başarısızlıktan korkarak geçirdim. O anda bile, bedenimin yol göstermesine izin vermek yerine bunu "doğru düzgün" yapıp yapmadığımı yargılıyordum. Benim için iyileşmenin, daha çok çabalamakla değil, teslim olmayı, güvenmeyi ve kontrolü bırakmayı öğrenmekle ilgili olabileceğini fark etmeye başlıyorum. Şimdi dönüp bakınca, beni daha derine götürmemen gerektiğini sezgisel olarak bilmene gerçekten minnettarım. Sinir sistemimin hazır olduğunu sanmıyorum. O anda tam olarak bırakabileceğim kadarını bıraktım gibi hissediyorum ve belki de bu yüzden korku geçtikten sonra bir parçam tekrar içeri girmek istedi. Kolay olduğu için değil, doğru zaman geldiğinde orada daha fazlası olduğunu bildiğim için.