“Wat alles veranderde, was dat je bij me bleef.”

Wat alles veranderde, was dat je bij me bleef. Zolang ik het me kan herinneren, heb ik mijn verdriet alleen gedragen, omdat de mensen om me heen niet wisten hoe ze die ruimte met mij moesten houden. Iemand te hebben die gewoon aanwezig bleef, zonder te proberen te veranderen of op te lossen wat ik voelde, was iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Voor het eerst sinds ik me kan herinneren voelde ik me echt veilig in de armen van een man. Ik denk dat het daarom zo betekenisvol voelde. Dat gevoel van veiligheid stelde me in staat emoties los te laten die ik al heel lang met me meedroeg. Voor het eerst heb ik niet het gevoel dat ik mijn weg door mijn genezing probeer te denken. Het voelt alsof mijn lichaam eindelijk de leiding heeft genomen. Als ik terugkijk op jouw feedback, zie ik ook het patroon waar je over sprak. Ik heb zo veel van mijn leven geloofd dat ik alles goed moet doen, en ik was bang om te falen. Zelfs op dat moment merkte ik dat ik mezelf beoordeelde op of ik het wel "goed" deed, in plaats van mijn lichaam gewoon te laten leiden. Ik begin in te zien dat genezing voor mij misschien minder gaat over harder proberen en meer over leren me over te geven, te vertrouwen en controle los te laten. Als ik er nu op terugkijk, ben ik eigenlijk dankbaar dat je intuïtief wist dat je me niet dieper moest brengen. Ik denk niet dat mijn zenuwstelsel er klaar voor was. Het voelt alsof ik precies losliet wat ik op dat moment aankon, en misschien wilde een deel van mij daarom, toen de angst voorbij was, weer terug naar binnen. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik wist dat er meer was als de tijd er rijp voor was.