«Αυτό που τα άλλαξε όλα ήταν ότι έμεινες μαζί μου.»

Αυτό που τα άλλαξε όλα ήταν ότι
έμεινες μαζί μου. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,
κουβαλούσα τη θλίψη μου μόνος/η μου, γιατί οι άνθρωποι γύρω μου
δεν ήξεραν πώς να κρατήσουν αυτόν τον χώρο μαζί μου. Το να έχω κάποιον απλώς παρόντα,
χωρίς να προσπαθεί να αλλάξει ή να διορθώσει αυτό που
νιώθω, ήταν κάτι που δεν είχα ζήσει ποτέ πριν. Για πρώτη φορά απ' όσο θυμάμαι, ένιωσα
πραγματικά ασφάλεια στην αγκαλιά ενός άντρα. Νομίζω
πως γι' αυτό ήταν τόσο σημαντικό. Αυτή
η αίσθηση ασφάλειας μου επέτρεψε να αφήσω
συναισθήματα που κουβαλούσα εδώ και πάρα πολύ
καιρό. Για πρώτη φορά, δεν νιώθω
ότι προσπαθώ να περάσω μέσα από τη θεραπεία μου με τη σκέψη. Νιώθω ότι το σώμα μου
επιτέλους άρχισε να οδηγεί. Σκεπτόμενος/η το feedback σου, βλέπω κι εγώ το μοτίβο για το οποίο μίλησες. Έχω
περάσει μεγάλο μέρος της ζωής μου πιστεύοντας ότι πρέπει
να τα κάνω όλα σωστά και φοβούμενος/η την αποτυχία. Ακόμα και εκείνη τη στιγμή, έπιασα
τον εαυτό μου να κρίνει αν το έκανα
"σωστά", αντί να αφήσω απλώς το σώμα μου
να οδηγήσει. Αρχίζω να συνειδητοποιώ
ότι η θεραπεία για μένα ίσως έχει να κάνει λιγότερο με το
να προσπαθώ πιο σκληρά και περισσότερο με το να μάθω να
αφήνομαι, να εμπιστεύομαι και να αφήνω τον έλεγχο. Κοιτάζοντας πίσω τώρα, νιώθω πραγματικά ευγνωμοσύνη που
κατάλαβες διαισθητικά ότι δεν έπρεπε να με πας πιο
βαθιά. Δεν νομίζω ότι το νευρικό μου σύστημα
ήταν έτοιμο. Νιώθω ότι άφησα
ακριβώς όσα μπορούσα εκείνη τη
στιγμή, και ίσως γι' αυτό, μόλις
πέρασε ο φόβος, ένα κομμάτι μου
ήθελε να ξαναμπεί. Όχι επειδή ήταν
εύκολο, αλλά επειδή ήξερα ότι υπήρχε
περισσότερο εκεί όταν θα ερχόταν η κατάλληλη ώρα.